در صحرا میوه كم بود. خداوند یكی از پیامبران را فراخواند و گفت :« هر كس تنها می تواند یك میوه در روز بخورد.» این قانون نسل ها برقرار بود، و محیط زیست آن منطقه حفظ شد. دانه های میوه بر زمین افتاد و درختان جدید رویید.

مدتی بعد،‌ آن جا منطقه ی حاصل خیزی شد و حسادت شهرهای اطراف را بر انگیخت. اما هنوز هم مردم هر روز فقط یك میوه می خوردند و به دستوری كه پیامبر باستانی به اجدادشان داده بود وفادار بودند. اما علاوه برآن نمی گذاشتند اهالی شهرها و روستاهای همسایه هم از میوه ها استفاده كنند.